Toplumsal Gerçekçiler; ÅŸiirde, Nazım Hikmet, Attila Ä°lhan, Cahit Irgat, Arif Damar, Şükran Kurdakul; düz yazıda, Sabahattin Ali,

Samim Kocagöz, Cevdet Kudret, Mahmut Makal, Fakir Baykurt, Talip Apaydın, Kemal Tahir, Orhan Kemal, Yaşar Kemal’den oluşmaktadır.

    Nazım Hikmet’in ÅŸiirlerinin etkisiyle 1940’lı yıllarda toplumcu gerçekçi ÅŸairler yetiÅŸmiÅŸtir. Serbest ÅŸiiri Garipçilerden de önce bu kuÅŸağın

şairleri denemiş, uyak kullansalar da şiirden ölçüyü ve nazım biçimi öğelerini dışlamışlardır.

    Düz yazıda yine 1930’larda Sabahattin Ali’nin öykü ve romanlarıyla baÅŸlayan toplumcu gerçekçi ürünler 1940’lı-50’li yıllarda; özellikle

   1960’dan sonra iyice artmıştır. Özellikle köy sorunlarını – oldukça abartılı biçimde – iÅŸleyen sanatçılar çok sayıda öykü, roman, tiyatro

yazmışlardır.