Sezgicilik (Entüisyonizm), felsefi bir kavram olarak sezgiye akıl, zihin ve soyut düşünme karşısında hem öncelik, hem de üstünlük tanıyan felsefe akımıdır. Henri Bergson akımın kurucusudur, bu nedenle kimi zaman felsefe tarihinde Bergsonculuk olarak adlandırılması da sözkonusudur.

  SezgiciliÄŸe göre bilginin, özellikle de felsefe bilgisinin kaynağı ve temeli sezgidir. Burada önemli olan sezgi kavramının içeriÄŸidir. Felsefi anlamda sezgi, bir tür açılma, doÄŸrudan doÄŸruya keÅŸfedilme ve dolaysız, aracısız birden bire kavranılma anlamında kullanılmaktadır. Buna göre, varlıkları bize oldukları gibi veren bilgi, sezgidir. Bergson'da bu kavram daha da özel bir anlamda gerçeÄŸi dolaysızca kavrama yetisi olarak belirtilmiÅŸ, algıların ve zihnin bir tür bireÅŸiminden müteÅŸekkil sayılmıştır. Bergson'da, kendi bilincine varmış içgüdüler sezgi olarak deÄŸerlendirilir ve bu kavram felsefenin merkezine oturtulur.

  OrtaçaÄŸ felsefesinde önemli isimlerden biri olan Ä°mam Gazali'de, 19. yüzyıl felsefesinde ise Hegelci aşırı sistematik ve soyut felsefelere karşı bir tepki olarak Henri bergson'un felsefesinde görülür. Gerçeklik sezgi ile bir kerede ve tam olarak kavranır, akla dayanan bilgi ise asla tam ve kesin olamaz düşüncesi bu felsefelerin ana tezidir. Böylece hem rasyonalizme hem de materyalizme bir karşı çıkış sözkonusu edilmektedir.